Co raz częściej przy projektowaniu ocieplania wspomina się o ochronie środowiska. Z uwagi na to, że systemy chroniące środowisko funkcjonują na znacznie zimniejszych temperaturach, elementy służące do oddania ciepła powinny zajmować spore płaszczyzny. Najpopularniejszym schematem jest podgrzewane podłogowe. Zbudowane jest z schematu przewodów na wodę z materiału polipropylenu umiejscowionych bezpośrednio pod parkietem lub w betonowej zaprawie. Prawie nie powoduje unoszenia się kurzu, wobec powyższego jest dobry dla samopoczucia. W porównaniu do typowego podgrzewania zapewnia 15% zaoszczędzonej energii. Nietuzinkowym rozwiązaniem jest ocieplanie powierzchniowe ścienne. Ma te same zalety co podłogowe, ale rozróżnia je odmienny rozkład ciepła w lokum. Jednakowoż nie jest ona tak sprzyjająca zdrowiu jak w modelu umieszczonym w podłodze. Najlepiej tolerowanym rozwiązaniem dla człowieka jest bowiem rozwiązanie najcieplej przy stopach, chłodniej przy głowie. Wobec powyższego w podgrzewaniu umiejscowionym w podłodze krytyczna temperatura podłogi nie powinna przekraczać 29 stopni. A w ściennym 35-45 stopni. Wobec powyższego ogrzewanie montowane w ścianie pozwala na osiągnięcie aż 160W/m2, podczas gdy montowane w podłodze 80-100W/m2. W schemacie ściennym najważniejszym czynnikiem jest dobrze zaizolowane ściany. Może się bowiem okazać, że większość energii zostanie pochłaniana przez niedocieplone mury. To wyjście doskonale spełni się w pokojach dziennych, pokojach do spania, gabinetach czy pomieszczeniach dziecięcych. Zaletą rozwiązania mocowanego w ścianie jest zapobieganie powstawaniu grzybów, nie powstaje także do wzbudzania się pyłu. Pewnym minusem mogą stanowić kłopoty z gospodarką ścian. Trzeba bowiem mieć na uwadze by nie uszkodzić rury spirali.